Welke beweging mag ik volgen?
Soms zijn we zo druk bezig met de volgende stap, dat we vergeten stil te staan bij wat er nu gevoeld wil worden. Over de neiging om weg te bewegen van ongemak - en de onverwachte kracht van blijven staan waar je bent…
leestijd circa 5 min.
"Ik moet hier weg."
Misschien sprak ze die woorden niet letterlijk uit.
Maar haar lichaam wel.
Tijdens een coachsessie werkte ik met vloerankers.
Het hier & nu.
De toekomst.
En een deel dat voor de beweging stond - en voortdurend in beweging wilde komen.
Toen ze haar plek innam, gebeurde er iets opvallends.
Haar blik ging weg van zichzelf.
De toekomst trok.
De beweging trok.
Alsof er ergens anders iets lag dat belangrijker was dan waar ze nu stond.
Herken je dat?
Dat gevoel dat het straks beter wordt.
Als je die baan hebt.
Dat huis.
Die relatie.
Die duidelijkheid.
Alsof het leven nét buiten bereik ligt.
Alsof je nog even moet volhouden.
Nog even doorzetten.
Nog even verder.
Toen ik haar vroeg wat ze ervoer, werd zichtbaar hoe haar lichaam naar rechts werd getrokken.
Naar iets wat nog niet af gevoeld was.
Verdriet.
Rouw.
Gemis.
Niet omdat ze niet verder wilde.
Maar omdat een deel van haar nog gezien wilde worden.
We denken vaak dat we vastlopen omdat we niet weten welke stap we moeten zetten.
Maar soms lopen we vast omdat we juist niet stilstaan.
Omdat we ongemerkt onderweg zijn naar de volgende oplossing.
De volgende bestemming.
De volgende versie van onszelf.
Terwijl iets in ons zachtjes zegt:
"Blijf nog even."
"Er is hier iets dat aandacht vraagt."
Ooit zei een van mijn opleiders iets wat ik nooit meer vergat:
"Je kunt niet niet op deze aarde zijn."
Destijds begreep ik die zin niet helemaal.
Nu wel.
Hoe hard we ook vooruitkijken.
Hoeveel plannen we ook maken.
Hoe graag we soms ergens anders zouden willen zijn.
Uiteindelijk komen we steeds weer uit bij onszelf.
Hier.
In dit moment.
Met alles wat gevoeld wil worden.
Uiteindelijk vroeg ik haar haar eigen beweging te volgen.
Ze verplaatste de vloerankers.
De toekomst kwam dichterbij.
De beweging ook.
Niet meer ergens ver weg.
Niet meer vóór haar uit.
Maar over haar eigen plek heen.
Alsof ze niet langer ergens anders hoefde te zijn.
Alsof ze mocht landen in haar eigen leven.
Ze stond stil.
Voelde.
En zei toen:
"Ik sta steviger."
Even later volgde een tweede zin.
Zacht.
Bijna verbaasd.
"Ik mag hier ook zijn."
Die woorden bleven hangen.
Want hoe vaak zijn we niet bezig met weggaan?
Naar later.
Naar beter.
Naar anders.
Naar een plek waar het minder pijn doet.
Terwijl de beweging waar we werkelijk naar verlangen soms juist de tegenovergestelde is.
Niet weg van waar we zijn.
Maar aanwezig worden in wat er is.
Met alles wat daarbij hoort.
Ook het verdriet.
Ook het gemis.
Ook de onzekerheid.
Misschien is de vraag daarom niet altijd:
"Welke beweging moet ik maken?"
Misschien is de vraag soms:
"Kan ik blijven staan waar ik ben?"
Lang genoeg om te voelen wat gevoeld wil worden.
Lang genoeg om te ontdekken dat de toekomst niet ergens anders ligt.
Maar langzaam in jou landt.
En misschien, heel misschien, ontstaat er dan ruimte voor een nieuw besef:
Ik mag hier ook zijn. ❤️
