Thuiskomen
Gisteren stonden er achttien tachtigjarige mannen om de kist van mijn oom - vrienden van de kweekschool.
Vijfenzestig jaar vriendschap stond daar om hem heen. Ze zongen hun lied. Niet omdat het mooi moest klinken, maar omdat het hún lied was.
Ik zat samen met mijn kinderen te kijken. We waren stil.
Niet alleen omdat het zo ontroerend was, maar omdat het iets zichtbaar maakte waar volgens mij ieder mens diep naar verlangt…
leestijd circa 5 min.
Thuishoren.
Mensen om je heen hebben die jouw verhaal kennen. Die weten waar je vandaan komt. Die naast je blijven staan als het leven mooi is én als het pijn doet. En die er uiteindelijk ook zijn om je uitgeleide te doen.
Het raakte me misschien ook omdat mijn eigen leven anders is gelopen.
Ik bleef een keer zitten op school en kwam in een andere klas terecht. Mijn ouders gingen scheiden. Later maakte ik mijn mbo niet af en koos ik opnieuw een andere richting. We verhuisden. Steeds veranderde mijn omgeving. Steeds begon ik opnieuw.
Niet omdat ik dat zo graag wilde.
Maar omdat het leven zo liep.
Daardoor heb ik nooit die vanzelfsprekende vriendengroep opgebouwd die elkaar vanaf de basisschool, middelbare school of studententijd een leven lang vasthoudt. Soms zie ik die verbondenheid bij anderen. Mensen die elkaar na veertig, vijftig of zelfs vijfenzestig jaar nog steeds weten te vinden.
Ik geniet daarvan.
En tegelijkertijd voel ik dan iets van mijn eigen zoektocht.
Waar hoor ik thuis?
Niet omdat ik ergens in wil passen.
Maar omdat ieder mens verlangt naar een plek waar hij helemaal zichzelf mag zijn.
Ik weet hoe het voelt wanneer die bedding ontbreekt. Wanneer een systeem je die veiligheid niet vanzelf heeft kunnen bieden. Wanneer je telkens opnieuw je plek moet zoeken. In relaties. In werk. In het leven.
Voor mij is dat jarenlang een rode draad geweest.
Juist daarom geloof ik zo in systemisch werk.
Niet omdat het het verleden verandert.
Maar omdat het jouw blik op jezelf, jouw geschiedenis en jouw plek in het hier en nu kan veranderen.
In een familieopstelling zie ik vaak hoe er iets verschuift. Oude patronen worden zichtbaar. Loyaliteiten krijgen een naam. Er ontstaat begrip. Zachtheid. Ruimte.
En misschien gebeurt er nog iets veel belangrijkers.
Dat je steeds meer leert je eigen hand vast te houden.
Dat je niet langer alleen afhankelijk bent van de bedding buiten jezelf, maar die ook steeds meer van binnen gaat ervaren.
Dat je voelt: ik ben goed zoals ik ben. Ik hoef mezelf niet kleiner te maken. Ik hoef mezelf niet meer af te vragen of ik er wel bij hoor.
Dat gevoel van inferioriteit. Die onzekerheid. Het idee dat een ander meer recht heeft op een plek dan jij.
Ik ken het.
En ik weet inmiddels ook dat het mag verdwijnen.
Dat geeft een rust die ik moeilijk onder woorden kan brengen.
Een diepe rust.
Zielerust.
Voor mij is dát thuiskomen.
Of dat nu in mijn werk is, op de plek waar ik woon, in een relatie of in een groep mensen waarmee ik me verbonden voel.
Misschien is het ook niet toevallig dat juist dát de kern van mijn werk is geworden.
Of ik nu met één persoon werk, een familie, een team of een organisatie: steeds opnieuw gaat het over dezelfde vraag.
Wat is jouw plek?
Waar draag jij werkelijk aan bij?
Waar sluit jij aan bij jouw bedoeling?
Want zodra iemand zijn eigen plek weer inneemt, ontstaat er vaak vanzelf beweging. Er komt helderheid. Verbinding. Perspectief.
Niet omdat iemand een ander hoeft te worden.
Maar omdat hij steeds meer zichzelf durft te zijn.
Na de zomer start ik in Deventer met familieopstellingen.
Elke tweede zondag van de maand, van 14.00 tot 17.00 uur, begeleid ik een kleine groep van vijf tot acht deelnemers. Er is ruimte voor twee à drie vraaginbrengers. De overige deelnemers nemen deel als resonant. Ook in die rol word je vaak geraakt door thema's die iets laten zien over jouw eigen leven.
Misschien ben jij nieuwsgierig naar jouw plek.
Naar de patronen die zich blijven herhalen.
Naar wat jou onbewust nog vasthoudt.
Of misschien verlang je simpelweg naar meer rust.
Meer vrijheid.
Meer verbinding.
Je bent van harte welkom.
Want uiteindelijk is thuiskomen misschien niet de zoektocht naar de juiste plek.
Maar de ontdekking dat die plek er altijd al was.
In jezelf. 💛
