Ik coach zonder belang.

Stel dat jouw mate van succes niet wordt bepaald door wat je bereikt, maar door hoe mensen zich in jouw nabijheid voelen?

leestijd 2 min.

Niet omdat het me niets kan schelen, maar omdat beweging pas ontstaat
als niemand ergens naartoe hoeft. Ik hoef jou niet in beweging te krijgen.
Jij hoeft mij niet te laten zien dat het werkt.

Zodra er belang is, komt er druk.
En onder druk gaan we vaak harder werken, maar niet per se eerlijker kijken.

Wat er wél is: ruimte.

Om te onderzoeken wat niet klopt.
Dat gevoel van: er schuurt iets.
In jezelf. In je werk. In hoe je reageert.

We vinden het heel normaal
om iemand naar een coach te sturen
om weerbaarder te worden,
om minder primair te reageren.

Maar kijken we dan ook naar mensen die vooral vanuit hun ego reageren?
(En ja, ook dat is overleving.)
En durven we dan verder te kijken dan alleen die persoon?
Naar wat er gebeurde, naar de context, de dynamiek, het systeem waarin dit gedrag ooit logisch was?

Stel dat jouw mate van succes niet wordt bepaald door wat je bereikt, maar door hoe mensen zich in jouw nabijheid voelen?

Verticale afstemming

Gedrag ontstaat niet in een vacuüm.

Zolang we blijven wijzen naar individuen zonder het geheel te zien, blijft hetzelfde zich herhalen.

In mijn coaching pellen we af.
Laag voor laag.
Bij de mens én bij het systeem.

Zonder druk. Zonder belang.
Niet om te fixen.
Maar om verantwoordelijkheid
weer terug te brengen waar die hoort.