Ineens werd ik uit mijn schilderij getrokken
Over loslaten, verticale afstemming en thuiskomen in rust
leestijd 4min.
Afgelopen jaar liet ik een relatie los.
Niet ineens. Niet heroïsch.
Maar stap voor stap, met rafelranden, twijfel en rouw.
Wat ik losliet, was niet alleen een persoon, maar een dynamiek.
De dans tussen geven en verdwijnen.
Tussen begrijpen en mezelf kwijtraken.
Tussen liefde en zelfverraad.
Sindsdien kom ik meer en meer thuis.
In ruimte.
In rust.
In mezelf.
Wat ik heb geleerd, is dat echte liefde nooit vraagt om kleiner worden.
Dat empathie zonder grenzen geen zachtheid is, maar uitputting.
En dat weggaan soms geen verlies is, maar een terugkeer.
De illusie ontsluierd
Er waren ook de leugens.
Dwangmatig.
Niet altijd groots, maar wel constant.
De grondtoon van deze relatie was onveilig.
Iets in mij wist: ik mocht hem niet écht zien.
Niet te dichtbij komen.
Alsof een deel van hem voor mij verborgen moest blijven —
en ik daarin had mee te bewegen.
Die spiegel was pijnlijk eerlijk.
Niet alleen wat hij niet liet zien,
maar vooral wat ik zelf begon in te houden.
In deze ongezonde dynamiek bracht ik mijn eigen kwetsbaarheid steeds minder in.
Iets in mij ging dicht.
Ik luisterde liever niet naar mijn intuïtie,
omdat mijn wilskracht en mijn verlangen om samen te groeien harder riepen.
Maar de ander kwam niet opdagen in deze waarheid.
En toen werd de illusie helder.
Niet in één klap, maar onontkoombaar.
Mijn lichaam herkende de chemie.
De spanning.
Het onveilige.
En tegelijk hing een ander deel van mij de verantwoordelijkheid voor veiligheid aan hem op —
terwijl ik diep vanbinnen wist:
hier heb ik zelf voor te zorgen.
Spiritual by-pass…
Wat er ook was, was het gebrek aan reflectie.
Niet als onwil, maar als overlevingsmechanisme.
Alsof er geen ruimte bestond voor kwetsbaarheid, voor naar binnen kijken, voor eigen verantwoordelijkheid.
Ik wil daar geen woorden aan geven.
Geen labels.
Ik voelde alleen de leegte die ontstond wanneer er niets werd teruggekaatst.
En eerlijk is eerlijk:
ik voelde me daar soms ook verheven in.
Omdat ik wél kon reflecteren.
Wél kon voelen.
Wél verantwoordelijkheid nam.
Maar die verhevenheid was geen vrijheid.
Het was een andere vorm van afstand.
Het was een spirituele by-pass… Mijn slim verstopte overlevingsmechanisme.
Want in de diepere laag ontweek ik óók iets.
Mijn vermogen tot reflectie werd een veilige plek om niet écht geraakt te worden.
Om te begrijpen in plaats van te voelen.
Om bewust te zijn, maar niet volledig aanwezig.
Daar, in dat spanningsveld, werd zichtbaar wat deze dynamiek mij liet zien.
Niet wie hij niet kon zijn —
maar waar ik mezelf nog niet helemaal toeliet.
Verticale afstemming
Afgelopen maandag, 22 december, was ik bij Spaceholder en leiderschapscoach Xander van der Zijden voor een verticale uitlijningssessie. Geen ‘fix’. Geen antwoord. Maar een zetje in mijn systeem. Een herinnering aan de weg naar binnen.
Want eerlijk is eerlijk: die weg is soms nog steeds spannend.
In een wereld die zo naar buiten gericht is, is naar binnen keren bijna een daad van verzet. En soms is het simpelweg fijn als iemand even naast je staat, je wijst, of zacht zegt: hier… dit is de ingang…
Echte transformatie is niet mogelijk zonder verticale afstemming.
Dat voelde ik weer tot in mijn vezels.
Wezenlijk luisteren…
Ik was er al.
In mijn moeder- en vrouwenenergie.
In mijn bekken.
In mijn buik.
In het dragen, het voelen, het ontvangen.
Maar het licht van boven toelaten —
de vaderlijke, masculiene energie,
het hogere bewustzijn,
dat wat schijnt op het donker in mijn buik en mijn wezen —
dat vond ik toch opnieuw en oprecht weer spannend.
Contact maken met iets hogers vraagt rust.
Ruimte.
Stilte.
Alleen dan kan ik horen wat het leven van mij wil.
Wat mijn ziel fluistert.
En die fluistering is helder:
Leef in vrede, leef in harmonie, maak keuzes in alignment met wat klopt en de bedoeling is.
Voor een doe-tijgertje als ik blijft dit echt wezenlijk luisteren een uitdaging.
Van waaruit kies jij je leven?
Xander zei iets wat bleef hangen:
“Je kunt je leven leven vanuit het huis van je familiesysteem en de patronen blijven herhalen die daar leven. Of je kunt een ruimer bewustzijn leven, een vrijer bestaan — maar dan vraagt dit tijdelijke lichaam van jou dat je leert luisteren. Naar de fluisteringen. Naar wat vanuit hoger bewustzijn goed voor je is.”
Later werkte hij energetisch en lichaamsgericht met me.
En toen kwamen de tranen.
Diepe tranen.
Zonder verhaal.
Zonder oorzaak die mijn hoofd kon begrijpen.
Ze rolden gewoon.
Alsof mijn lichaam iets losliet wat het al jaren vasthield.
Ineens werd ik uit mijn schilderij getrokken…
En terwijl de energetische wisselwerking stroomde, gebeurde er iets onverwachts:
ik werd naar achteren getrokken.
Letterlijk.
Zo mijn schilderij uit.
In mijn huis hangt een schilderij dat voor mij systemisch werk symboliseert.
Soms straalt het eenzaamheid uit.
Soms het dragen van de groep.
Het zorgen.
Het staan.
Maar ik werd eruit gehaald.
Naar achteren.
Naar het licht.
En ineens wist ik:
ik ga de andere kant van dit schilderij schilderen.
Ik ben zó benieuwd wat de figuur zal zien als zij zich omdraait.
Wat zichtbaar wordt wanneer je niet langer naar voren leunt, draagt of zorgt —
maar ontvangt.
Kijkt.
Laat schijnen.
Dit jaar ging over loslaten.
Volgend jaar mag gaan over leven.
Thuiskomen is geen eindpunt.
Het is luisteren.
Ik weet en ken de weg nu.
En deze keer blijf ik.
