Ik ben geen lieve coach.

Echte vriendelijkheid voelt oncomfortabel en vraagt moed.

Dat besefte ik niet ineens, maar langzaam, terwijl ik zag wat mensen werkelijk helpt - en wat niet…

leestijd 3 min.

Lief zijn wordt vaak verward met vriendelijkheid.

Lief zijn is het doen vóórkomen als vriendelijkheid: een glimlach, een geruststellend woord, het vermijden van spanning. Het voelt prettig, zowel voor de ander als voor jezelf. Maar het is niet per se helpend…

Vriendelijkheid vraagt iets anders. Het gaat niet over hoe het eruitziet, maar over wat je daadwerkelijk doet.

Geen feedback geven is lief. Eerlijke feedback geven is vriendelijk.

Lief zijn spaart gevoelens en houdt de illusie in stand dat alles wel goed gaat. Vriendelijkheid nodigt uit om te kijken naar wat wringt, naar wat niet klopt - en dat vraagt dat je het ongemak durft te dragen.

Wat daarin vaak vergeten wordt, is de behoefte aan veiligheid. Die zie ik. Die herken ik. Ik heb er diepe compassie voor.

Veel ‘lief’ gedrag komt voort uit een verlangen om het veilig te houden - voor de ander, voor jezelf, en uit de behoefte om in verbinding te blijven.

En laat ik daar helder over zijn: Ik bén veilig. En ik maak het ook veilig.

Aanwezig blijven …

Ik doe dat niet door spanning weg te nemen, maar door bedding te bieden. Door aanwezig te blijven als het voor ons beiden spannend is. Door vragen te stellen of een perspectief aan te reiken dat ik niet bedacht heb, maar belichaamd. Ik heb die weg zelf afgelegd. Wat ik spiegel, komt niet uit een truc of methode, maar uit geleefde ervaring. Dáár zit de veiligheid: in belichaamde wijsheid, niet in valse geruststelling.

Want valse vrede is niet lief. Het lijkt zacht, maar het houdt iets vast wat eigenlijk wil bewegen. Het sust, het dempt, het vermijdt - en daarmee ontneemt het mensen de kans om werkelijk te groeien. Lief zijn in plaats van werkelijk vriendelijk zijn, is vaak geen zorg, maar angst om het ongemak aan te gaan.

Ik spiegel wat zich laat zien, zodat het bewust kan worden.

In mij zit een vriendelijk opschuddertje. Het olifantje in de porseleinkast. Niet om iets kapot te maken, maar om zichtbaar te maken wat al wankel stond. Die beweging breng ik niet alleen in mijn werk, maar ook in vriendschap en familie. Met humor, met zachtheid en met scherpte tegelijk.

Juist daar waar iemand niet werkelijk aanwezig is, maar op komt dagen vanuit een overleefmechanisme breng ik een ander perspectief in. Ik ga niet mee-lullen met de overleefstrateeg. Niet omdat ik geen begrip heb, maar omdat ik méér zie. Ik snap je - en ik blijf niet hangen in wat je klein houdt. En ik doe dat ook niet meer bij mezelf. Ik laat mij niet gijzelen door mijn eigen behoefte aan verbinding. Ik leef en werk zonder die censuur, vanuit mijn dieper weten...

Ik spiegel wat zich laat zien, zodat het bewust kan worden. En wat bewust wordt, hoeft niet langer automatisch te blijven.

Echte vriendelijkheid is ongemakkelijk. Omdat waarheid schuurt.

Omdat eerlijkheid iets van je vraagt. Van mij, en van jou. Dat geldt net zo goed naar jezelf. Vriendelijk zijn voor jezelf betekent dat je grenzen stelt, dat je stopt met jezelf afstraffen, dat je je eigen energie serieus neemt. Dat voelt vaak allesbehalve lief. Het vraagt moed.

In mijn werk corrigeer ik niet, overtuig ik niet en neem ik niets over. Ik kijk, ik luister en ik benoem wat zichtbaar is. Niet om te ontregelen, maar om te herstellen wat uit afstemming is geraakt. Ik geloof niet in pleasen, wel in waarheid. Niet in lief zijn, maar in vriendelijkheid.

Ik ben geen lieve coach. Ik ben een vriendelijke.
En ja, dat kan ongemakkelijk zijn. Maar het is wel veilig.
En het is waar.
En waarheid is waar transformatie begint.

👉 Voel je een ‘ja’ in je lichaam terwijl je dit leest? Spannend he?!
Stuur me een bericht of plan een kennismaking. Je hoeft dit niet alleen uit te zoeken!