Positie nemen zonder jezelf te verlaten.

Over beter worden in plaats van bitter. En over leiderschap, ongemak en echte verantwoordelijkheid. ❤️‍🩹

leestijd circa 5 min.

In een interview dat mij raakte, zegt Najwa Zebian iets tegen Lisa Bilyeu wat haaks staat op een van de meest populaire spirituele adviezen in leiderschapsland: ’Don’t take anything personally.’

Dit is wat er gebeurt als je niets persoonlijk neemt en daardoor alles in jezelf verliest..

Begin 2025 zat ik in een relatie waarin ik voelde: ik ben hier met mijn hele hart aanwezig, maar ergens houd ik mezelf vast in iets wat zó niet goed voelt! Ik had mijzelf verteld dat ik ‘het niet persoonlijk moest nemen’. Dat wat er gebeurde ging over de ander. Over zijn pijn. Zijn patronen. Maar diep vanbinnen wist ik dat ik mezelf tekort deed…

Ik was ingestapt met een spiritueel verhaal

- dat liefde alles kan helen. Dat ik oud verdriet kon repareren door maar genoeg te begrijpen. Dat als ik in liefde en integriteit kwam opdagen, dat hij dat dan ook zou doen..

Langzaam werden dit begrip - en deze illusie - een harnas. Niet omdat ik zo verlicht was, maar omdat ik bang was om te voelen hoeveel het me eigenlijk deed.

Ik ging mij leger en leger voelen. Niet op mijn gemak, steeds onveiliger, steeds negatiever bevestigd. Niet dramatisch, maar steeds stiller. Afgesneden. Eenzaam. Alsof ik mezelf - mijn innerlijk kompas - ergens onderweg was kwijtgeraakt.

En toen wist ik: Dit is wat er gebeurt als je niets persoonlijk neemt en daardoor alles in jezelf verliest!

Waarom ik dit deel

Ik deel dit niet om mezelf te veroordelen, maar omdat dit is wat ik doe; licht schijnen op waar het pijn doet, zodat het niet in het donker blijft werken en ik er voeding uit kan halen! Juist omdat ik systemisch werk en persoonlijk leiderschap leef, kijk ik hier niet van weg.

Ik onderzoek liever hoe ik tegelijk krachtig kan zijn en toch over mijn eigen grenzen heen kan gaan. Voor mij ziet dat er zo uit:

• Ik verwisselde grensoverschrijdend gedrag met wat ik voor grenzeloze liefde hield.

• Ik geloofde dat ik vanuit die ‘grenzeloze liefde’ een veilige bedding kon brengen voor zijn heling.

• Ik maakte mezelf extra waardig om iets onwaardigs te dragen.

• En ik zie nu hoeveel spiritueel ego daarin zat: mijn verlangen naar verbinding was sterker dan mijn zelfbescherming.

Ik deel dit niet om mezelf hierin af te wijzen. En ook niet om met de vinger naar de ander te wijzen.
Ik deel dit om mezelf niet langer te verlaten - daar waar ik dat eerder wel deed. Ik zie ook hoe ik van mezelf soms een persona maak: Iemand die zo goed aan het leren is in het leven, terwijl dat ‘leren’ ook een manier kan zijn om mezelf nog niet helemaal te hoeven laten zien. Zelfs mijn ‘leren, groeien en vallen’ kan een harnas worden.

En ik deel omdat ik over mijn schaamte - en uit dit harnas - ben gegroeid:
Ik laat nu juist die delen van mijzelf zien die zich zo slecht lieten behandelen - en die ik liever in het donker hield. Want zolang ik ze verborgen hield, kon ik doen alsof ik liefde waard was - terwijl mijn leven iets anders liet zien. 🪞

Terug naar het interview:

Zij - Najwa - zegt: ‘Take things personally.’

Niet om in slachtofferschap te blijven hangen - maar om jezelf serieus genoeg te nemen om weg te lopen van wat niet klopt.

Voor HR-professionals en leiders is dit geen klein detail. Het raakt de kern van wat volwassen leiderschap eigenlijk vraagt.

De paradox waar veel leiders op vastlopen…

In organisaties wordt veel gewerkt met het idee: ‘Wat iemand zegt of doet, zegt iets over hén, niet over jou.’

En dat klopt. Systemisch gezien klopt dat. Psychologisch gezien ook.
Maar hier ontstaat een gevaarlijke verkorting:’ Dus ik hoef niet te voelen wat het met míj́ doet.’

En daar gaat het mis.

Want zodra je het ongemak, de pijn of de irritatie die iets in jou oproept wegredeneert,
verdwijnt ook je vermogen om helder positie te nemen.

Je wordt vriendelijk. Begrijpend. Professioneel. Maar vanbinnen trek je je terug.

De pijl zit in jouw lichaam

In het gesprek met Lisa Bilyeu gebruikt Najwa een beeld dat ik vaak in organisaties terugzie. Ze zegt: ‘Stel dat iemand een pijl op je afschiet - vanuit zijn eigen onzekerheid, pijn of defensie. Dan gaat dat misschien niet over jou. Maar de pijl zit wel in jouw lichaam.

Je kunt zeggen: ‘Hij bedoelde het niet zo.’ ‘Het is zijn projectie.’ ‘ Ik moet het niet persoonlijk nemen.’

Maar ondertussen bloed je.

Leiderschap begint niet bij begrijpen. Het begint bij kunnen voelen dat iets je geraakt heeft.

Waarom HR-professionals dit zo goed kennen

Veel HR-mensen zijn meester in:

• De-escaleren.

• Nuanceren.

• Perspectieven begrijpen.

Maar juist daardoor gebeurt vaak iets subtiels: Het ongemak wordt bij de ander gelegd.

‘Hij heeft een slechte dag.’ ‘Zij is onveilig.’ ‘Hij projecteert.’

En voor je het weet heb je:

• Geen grens gesteld.

• Geen gesprek gevoerd.

• Geen positie ingenomen

Omdat je jezelf vertelde: ‘Het ligt niet aan mij’.

Maar leiderschap vraagt iets anders…

Neem niets persoonlijk - om niet te verharden. Neem het wèl persoonlijk - om niet te verdwijnen.

Dit is het volwassen midden:

Je neemt iets niet persoonlijk in de zin dat je niet gaat geloven dat jij tekortschiet omdat iemand je overruled.

Maar je neemt het wèl persoonlijk in de zin dat je erkent dat het je raakte - en dat je dáárom iets te doen hebt.

Niet vanuit drama. Maar vanuit zelfrespect.

De echte leiderschapsvraag

De vraag is niet: Wie heeft hier gelijk?
De vraag is: Kan ik bij mezelf blijven terwijl het schuurt - en van daaruit vrij reageren naar de ander?

• Vrij van verdediging.

• Vrij van projectie.

• Vrij van het oude verhaal dat ik moet winnen of verdwijnen.

En dus

• Niet alles naar binnen trekken.

• Niet alles naar buiten duwen.

• Maar aanwezig blijven in de spanning.

Daar ontstaat vrijheid.
En daar begint leiderschap.

Voel je dit in je lijf?

Dat moment waarop iets je raakt en je hoofd zegt: ‘Niet persoonlijk nemen’, terwijl je lijf iets anders weet. Dat is waar leiderschap begint.

De echte armoede zit niet in conflict of ongemak, maar in het niet durven verschijnen als wie je werkelijk bent.

In mijn coaching werk ik met individuen en teams aan de leider in jou en de leider in ons - zodat je licht kunt schijnen op wat pijn doet, en daar van binnenuit weer voeding uit kunt halen. Niet door het weg te maken. Maar door het te durven dragen.

Nieuwsgierig?

Stuur me een berichtje en we onderzoeken samen wat jouw pijnlijke of kwetsbare stuk je wil laten zien. 🌿