Waar woon jij?
De afgelopen week bleef één zin in mijn hoofd hangen.
Je kunt door een ander op een plek worden gezet…
…maar je hoeft er niet in te gaan wonen.
Ik denk dat ik jarenlang heb gewoond in verhalen die niet van mij waren.
Dat ik inferieur was.
Dat ik beter kon zwijgen.
Dat ik me moest aanpassen.
Dat anderen meer recht hadden op hun plek dan ik.
Niemand zei dat iedere dag letterlijk tegen mij.
Maar ergens onderweg was ik het wel gaan geloven.
Onlangs dacht ik terug aan een gebeurtenis die me veel heeft geleerd.
In een periode waarin mijn leven volledig op zijn kop stond - een verhuizing, rouw, een overvol hoofd en een menopauzebrein dat me regelmatig in de steek liet - vergat ik de crematie van de moeder van een vriendin.
Ik schaamde me diep.
Niet een beetje.
Diep.
Want dit is niet wie ik wil zijn.
Nog voordat iemand iets tegen mij had gezegd, had ik mezelf al veroordeeld.
Ik was al gaan wonen in mijn eigen oordeel.
Later zei een andere, dierbare vriendin tegen mij:
"Maar Selma… ik had je gebeld. Omdat ik wist dat jij er wél had willen zijn. Ik had naar je uitgereikt om je erbij te halen."
Die woorden raakten me diep.
Dat is liefde.
Niet meteen een conclusie trekken.
Niet invullen wat de ander bedoelt.
Niet denken: Ze zal het wel niet belangrijk gevonden hebben.
Maar nieuwsgierig blijven.
Uitreiken.
De ander erbij halen.
Jezelf erbij halen.
Want pas toen ontdekte ik dat het verhaal waarin ik woonde, niet het enige verhaal was.
Sindsdien vraag ik me steeds vaker af hoeveel verhalen we eigenlijk over elkaar maken.
Maar ook hoeveel verhalen we over onszelf maken.
En hoeveel van die verhalen we vervolgens voor waar aannemen.
Misschien is dat ook wel waarom ik steeds vaker kies voor dialoog in plaats van discussie.
Een discussie begint vaak vanuit de behoefte om gelijk te krijgen of de ander te overtuigen. Een dialoog begint met een andere vraag:
Door welke bril kijk ik eigenlijk?
We kijken allemaal door onze eigen ervaringen, overtuigingen, normen en pijn. Vanuit die bril geven we betekenis aan het gedrag van een ander. Maar ook aan ons eigen gedrag.
Juist daarom probeer ik nieuwsgierig te blijven.
Naar de ander.
Maar ook naar mezelf.
Welk verhaal vertel ik mezelf eigenlijk?
En als ik merk dat mijn oordeel of dat van een ander tussen ons in komt te staan, probeer ik daar woorden aan te geven. Niet om de ander te overtuigen, maar om zichtbaar te maken wat er tussen ons gebeurt. Soms ontstaat er daardoor meer begrip. Soms ook niet. En ook dat is oké.
Ik zie hoe gemakkelijk we elkaar op een plek zetten.
En hoe gemakkelijk we vervolgens zelf in die plek gaan wonen.
We wonen in de kritiek van een ouder.
In de afwijzing van een partner.
In de verwachtingen van een vriend.
In de woorden van een leidinggevende.
In het oordeel van collega's.
In de overtuiging dat we te veel zijn.
Of juist niet genoeg.
En soms gaan we zelfs wonen in de verhalen die we onszelf over een ander vertellen.
Juist daarom geloof ik zo in bewustwording.
In vertragen.
In nieuwsgierig blijven naar de verhalen die we over onszelf en elkaar vertellen.
En in systemisch werk, omdat het zichtbaar maakt welke verhalen werkelijk van jou zijn...
...en welke je misschien ooit bent gaan dragen voor een ander.
Voor mij begon daar een andere vorm van vrijheid.
Ik hoef niet meer te wonen in het verhaal dat een ander over mij maakt.
En ook niet meer in de verwachtingen van een ander.
Dat betekent niet dat ik harder ben geworden.
Integendeel.
Mijn hart kan nog steeds naar iemand uitgaan.
En tegelijk kan ik voelen dat een relatie niet meer klopt.
Dat ik niet langer hoef te voldoen aan een verwachting alleen omdat die bestaat.
Dat is geen afwijzing.
Dat is trouw worden aan mezelf.
Misschien is dat wel de diepste vorm van thuiskomen.
Dat je jezelf niet langer hoeft te verlaten om ergens anders bij te horen.
Dat je steeds minder gaat wonen in de blik van een ander...
...en steeds meer in die van jezelf.
Misschien is dát wel de grootste vrijheid.
Niet dat anderen anders naar jou gaan kijken.
Maar dat jij niet langer hoeft te wonen in hún verhaal over jou.
En daarom laat ik je achter met één vraag.
Niet om vandaag te beantwoorden.
Maar om eens rustig met je mee te laten wandelen.
Waar woon jij eigenlijk?
Na de zomer start ik in Deventer met familieopstellingen.
Elke tweede zondag van de maand, van 14.00 tot 17.00 uur, begeleid ik een kleine groep van vijf tot acht deelnemers. Er is ruimte voor twee à drie vraaginbrengers. De overige deelnemers nemen deel als resonant. Ook in die rol word je vaak geraakt door thema's die iets laten zien over jouw eigen leven.
Misschien ben jij nieuwsgierig naar jouw plek.
Naar de patronen die zich blijven herhalen.
Naar wat jou onbewust nog vasthoudt.
Of misschien verlang je simpelweg naar meer rust.
Meer vrijheid.
Meer verbinding.
Je bent van harte welkom.
Want uiteindelijk is thuiskomen misschien niet de zoektocht naar de juiste plek.
Maar de ontdekking dat die plek er altijd al was.
In jezelf. 💛
